Ὀϊμέναν, Ἀρετοῦσα μου, τόσους καιροὺς καὶ χρόνους

σ᾿ ἀγαποὺ πλιὰ ἀποὺ τὴ ζωὴ κ᾿ ἔζιου ὀγιὰ σένα εἰς πόνους,

κ᾿ ἐδὰ ἂν ἐγὼ ἤμουν ἀφορμὴ κι ἀπόθανες, ψυχή μου,

γδίκια σοῦ τάσσει ὁ πόθος μου κ᾿ ἡ χέρα ἡ ἐδική μου.

Ὦ οὐρανοί, γιὰ
ποιὰν αἰτιὰ σ᾿ ἕνα κορμὶν ἡ φύση

τόσες περίσσες ὀμορφιὲς νὰ θέλει νὰ χαρίσει

καὶ μία ψυχὴ ἔτσι θεϊκὴ κ᾿ ἔτσι χαριτωμένη,

ἀποὺ δὲν εἶχε ταίρι πλιὸ σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη;

Ὤ, γιάντα τόσες ἀρετὲς κ᾿ ὕψιστα τόσα κάλλη,

ποὺ δὲν ἀξώθηκε ποτὲ γυναίκα πλιὸ νά ῾χει ἄλλη,

κ᾿ εἰς τὸν ἀθὸ τσὴ νιότης τση, μὲ τὴ ζωὴ νὰ λειώσου,

νὰ σβήσου, νὰ ψυγούσινε κι ἄδικα νὰ τελειώσου;

Ζωή μου, ὀϊμέ, ὄχι πλιὸ ζωή, μ᾿ ἀσκιά, καπνὸς καὶ σκόνη,

τοῦ Χάρο εἰκόνα ἀληθινὴ ποὺ τσὶ ζωὲς τελειώνει,

οἱ πόνοι ἂς πάψου μετὰ σὲ κ᾿ οἱ πρίκες μου οἱ περίσσες,

τοῦ πόθου τ᾿ ἀστραπόβροντα κ᾿ οἱ ἄδικές του κρίσες.

Μελλούμενο σκληρότατο, γιάντ᾿ ἀποφασισμένα

μ᾿ ἔχεις, ὁ ἴδιος, σκοτωτὴς νά ῾μαι τοῦ ἴδιου ἐμένα;

Σ᾿ τόσους πολέμους ἤλαχα κ᾿ εἰς μάχες τόσες ἤμου,

καὶ χέρι ἀλλοῦ δὲν ἄφηκες νὰ βλάψει τὸ κορμί μου,

γιὰ νὰ μπορέσει ἀψήφιστα τὴ σημερνὴν ἡμέρα,

τέλος νὰ δώσει τσῆ ζωῆς ἡ ἐδική μου χέρα;


Comments

There are no comments on this post.