Ο Δήμος Ηρακλείου και το Γραφείο Σχολικών Δραστηριοτήτων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ηρακλείου, σε συνεργασία με το Europe Direct – Κέντρο Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης Περιφέρειας Κρήτης και με τη στήριξη της Περιφέρειας Κρήτης, τίμησαν τον μεγάλο κρητικό ζωγράφο με μία σειρά εκδηλώσεων – αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του – από μαθητές των σχολείων της Δ/νσης Δ/θμιας Εκπ/σης Ν. Ηρακλείου, «Δίκτυο Greco», με τίτλο: «2014 – ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ EL GRECO: MAΘΗΤΙΚΑ ‘ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ’ 400 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ».



Οι εκδηλώσεις  αφορούσαν σε παρουσιάσεις, προβολές, μουσικοποιητικά και θεατρικά δρώμενα, καθώς και σε έκθεση μαθητικής δημιουργίας με εικαστικά και γλυπτά έργα και  πραγματοποιήθηκαν από Τρίτη 24 Ιουνίου 2014 έως και Παρασκευή 27 Ιουνίου 2014 με ώρα έναρξης 21:00, στο Κηποθέατρο «Μάνος Χατζιδάκις» (είσοδος από Πλαστήρα).

Oι εκδηλώσεις ήταν ανοικτές στο κοινό.

Το σχολείο μας συμμετείχε στις εκδηλώσεις παρουσιάζοντας στην 25η Ιούνη την παράσταση με τίτλο Η μουσική παλέτα του Γκρέκο - "Κι έβλεπα το άστρο του ουρανού"


Ὀϊμέναν, Ἀρετοῦσα μου, τόσους καιροὺς καὶ χρόνους
σ᾿ ἀγαποὺ πλιὰ ἀποὺ τὴ ζωὴ κ᾿ ἔζιου ὀγιὰ σένα εἰς πόνους,
κ᾿ ἐδὰ ἂν ἐγὼ ἤμουν ἀφορμὴ κι ἀπόθανες, ψυχή μου,
γδίκια σοῦ τάσσει ὁ πόθος μου κ᾿ ἡ χέρα ἡ ἐδική μου.

Ὦ οὐρανοί, γιὰ ποιὰν αἰτιὰ σ᾿ ἕνα κορμὶν ἡ φύση
τόσες περίσσες ὀμορφιὲς νὰ θέλει νὰ χαρίσει
καὶ μία ψυχὴ ἔτσι θεϊκὴ κ᾿ ἔτσι χαριτωμένη,
ἀποὺ δὲν εἶχε ταίρι πλιὸ σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη;

Ὤ, γιάντα τόσες ἀρετὲς κ᾿ ὕψιστα τόσα κάλλη,
ποὺ δὲν ἀξώθηκε ποτὲ γυναίκα πλιὸ νά ῾χει ἄλλη,
κ᾿ εἰς τὸν ἀθὸ τσὴ νιότης τση, μὲ τὴ ζωὴ νὰ λειώσου,
νὰ σβήσου, νὰ ψυγούσινε κι ἄδικα νὰ τελειώσου;

Ζωή μου, ὀϊμέ, ὄχι πλιὸ ζωή, μ᾿ ἀσκιά, καπνὸς καὶ σκόνη,
τοῦ Χάρο εἰκόνα ἀληθινὴ ποὺ τσὶ ζωὲς τελειώνει,
οἱ πόνοι ἂς πάψου μετὰ σὲ κ᾿ οἱ πρίκες μου οἱ περίσσες,
τοῦ πόθου τ᾿ ἀστραπόβροντα κ᾿ οἱ ἄδικές του κρίσες.

Μελλούμενο σκληρότατο, γιάντ᾿ ἀποφασισμένα
μ᾿ ἔχεις, ὁ ἴδιος, σκοτωτὴς νά ῾μαι τοῦ ἴδιου ἐμένα;
Σ᾿ τόσους πολέμους ἤλαχα κ᾿ εἰς μάχες τόσες ἤμου,
καὶ χέρι ἀλλοῦ δὲν ἄφηκες νὰ βλάψει τὸ κορμί μου,
γιὰ νὰ μπορέσει ἀψήφιστα τὴ σημερνὴν ἡμέρα,
τέλος νὰ δώσει τσῆ ζωῆς ἡ ἐδική μου χέρα;


Δεν είναι κορασιάς φωνή στα δάση που φουντώνουν,
Και βγαίνει τ’ άστρο του βραδιού και τα νερά θολώνουν,

Και τον κρυφό της έρωτα της φύσης τραγουδάει,

Του δέντρου και του λουλουδιού πού ανοίγει και λυγάει·
Δεν είν’ αηδόνι κρητικό, που παίρνει τη λαλιά του

Σε ψηλούς βράχους κι άγριους όπ’ έχει τη φωλιά του,

Κι αντιβουίζει ολονυχτίς από πολλή γλυκάδα

Η θάλασσα πολύ μακριά, πολύ μακριά η πεδιάδα,

Ώστε που πρόβαλε η αυγή και έλιωσαν τ’ αστέρια,
Κι ακούει κι αυτή και πέφτουν της τα ρόδα από τα χέρια

Δεν είν’ φιαμπόλι το γλυκό, οπού τα’ αγρίκαα μόνος

Στον Ψηλορείτη όπου συχνά μ’ ετράβουνεν ο πόνος

Κι έβλεπα τ’ άστρο τ’ ουρανού μεσουρανίς να λάμπει

Και του γελούσαν τα βουνά, τα πέλαγα κι οι κάμποι·

Κι ετάραζε τα σπλάχνα μου ελευθερίας ελπίδα

Κι' έφώναζα: «ώ θεϊκιά κι όλη αίματα Πατρίδα!»

Κι άπλωνα κλαίοντας κατ’ αυτή τα χέρια με καμάρι·

Καλή ‘ν’ η μαύρη πέτρα της και το ξερό χορτάρι.

Λαλούμενο, πουλί, φωνή, δεν είναι να ταιριάζει,

Ίσως δε σώζεται στη γη ήχος που να του μοιάζει 



Ερωτόκριτος (στίχοι 389-402)

«Κι όντεν η νύκτα η δροσερή καθ’ άνθρωπο αναπεύγει,

και κάθε ζο να κοιμηθή τόπο να βρη γυρεύγει,

ήπαιρνε το λαγούτον του κι εσιγανοπερπάτει,

κι εκτύπαν το γλυκιά γλυκιά ανάδια στο παλάτι.

Ήτον η χέρα ζάχαρη, φωνή ‘χε σαν αηδόνι,

κάθε καρδιά να του γρικά κλαίει κι αναδακρυώνει.

Ήλεγε κι ανεβίθανε της ερωτιάς τα πάθη,

και πώς σ’ αγάπη εμπέρδεσε κι εψύγη κι εμαράθη.

Κάθε καρδιά ανελάμπανε, αν ήτο σαν το χιόνι,

σ’ έτοια γλυκότατη φωνή κοντά να τση σιμώνη.

Εμέρων’ όλα τ’ άγρια, τα δυνατά απαλαίνα,

στο νουν τ’ ανθρώπου ό,τ’ ήλεγε με λύπηση πομένα∙

εμίλειε παραπόνεσες που τσι καρδιές εσφάζα,

το μάρμαρον εσπούσανε, το κρούσταλλον εβράζα.»


αναβιθάνω: διηγούμαι

ανάδια: απέναντι


Read more: http://latistor.blogspot.com/2011/11/blog-post_07.html#ixzz341wyIp00